رب گوجه فرنگی محصول پرطرفداری است که معمولاً در آشپزی ایرانی یکی از اصلیترین مواد مورد استفاده است و رنگ و مزه خوبی به غذاها میدهد. اما این روزها عوامل مختلف قیمت آن را بهطور قابل توجهی افزایش دادهاند. این افزایش قیمت، برخی مصرفکنندگان را به خرید محصولات زیرپلهای سوق میدهد. این محصولات کیفیت قابل اعتمادی ندارند و سلامت مصرفکنندگان را تهدید میکنند.

قدیمترها اغلب خانوادهها رب گوجه را در منزل تهیه میکردند و کمتر کسی حاضر بود رب مصرفی خود را خریداری کند. اما رفتهرفته با راهاندازی کارخانههای تولیدکننده این محصول و تغییر سبک زندگی، دیگر کمتر کسی به روش سنتی رب را در منزل تهیه میکند. خوشبختانه، برندهای موجود در بازار با افزایش سطح کیفی محصولات خود و استفاده حداقلی از مواد نگهدارنده، علاوه بر حفظ ارزش غذایی گوجه فرنگی، سعی کردهاند پاسخگوی مناسبی برای نیاز مصرفکنندگان باشند. با این حال، همیشه در کنار محصولات با کیفیت و معتبر، محصولات غذایی فاقد کیفیت و نامعتبر نیز در بازار به فروش میرسند؛ بنابراین، افزایش سطح آگاهی مصرفکنندگان نسبت به معیارهای کیفی محصولات غذایی بسیار حایز اهمیت است.

به نظر من، مهمترین نکته در تشخیص کیفیت رب، نام برندی است که محصول را عرضه میکند. برند میزان کیفیت را نشان میدهد. برای معرفی شاخصهای کیفی رب گوجه، باید چند مورد را ذکر کرد.
اولین نکته این است که رب بدون مواد نگهدارنده ممکن است کپک بزند. مردم ممکن است فکر کنند رب کپکزده، بیکیفیت است؛ اما این نشان میدهد رب مواد نگهدارنده ندارد و این نکته خوبی است.
برای جلوگیری از کپکزدگی، رب را حتماً در یخچال نگهداری کنید. وقتی درب فلزی آن را باز کردید، از درب پلاستیکی استفاده کنید.

دومین ویژگی کیفی رب، خلوص آن است. رب باکیفیت فقط از گوجه تشکیل شده است. وقتی رب گوجه را برای تفت دادن در ظرف پخش میکنید، میتوانید این موضوع را بهراحتی ببینید.