رب خانگی یا رب صنعتی ؟! پاسخ این سؤال مقداری دشوار است؛اگر در شرایط استاندارد این موضوع بررسی شود قطعاً رب صنعتی برای مصرف مناسبتر از ربهای خانگی است.
البته به شرط اینکه تولیدکنندگان استانداردهای لازم را رعایت کنند؛ زیرا زمانیکه فرآیند تولید صنعتی انجام میدهند، همه چیز را تحت کنترل میگیرند؛ حرارت، زمان پخت و مسائل بهداشتی را کاملاً کنترل میکنند و شرایط نگهداری را استاندارد نگه میدارند.

این محصول به جهت وجود عوامل بیماریزا کنترل میشود و میزان نمک موجود در رب کاملاً استاندارد خواهد بود. ااگر تولیدکننده شرایط استاندارد را رعایت نکند، رب فاقد استاندارد خواهد بود. تولیدکننده ممکن است از مواد اولیه با کیفیت و شرایط بهداشتی مناسب استفاده نکند و حتی به جای گوجه، از مواد تقلبی بهره ببرد. همچنین، ممکن است مقدار نمک را به حدی بالا ببرد که رب کپک نزند و خراب نشود. بنابراین، در شرایط صنعتی هم میتوان استانداردها را رعایت کرد و هم نادیده گرفت.
همچنین استفاده از ظروف نامناسب در بستهبندی گوجه فرنگی در میدان تره بار از مسائلی است که سلامت محصول را به خطر انداخته و محصول صنعتی را غیراستاندارد میکند.

این موضوع که رب صنعتی به نسبت رب خانگی ارزش بیشتری دارد درصورتی است که محصول صنعتی استانداردهای لازم را رعایت کرده باشد. در مورد ربهای خانگی، رعایت شرایط بهداشتی و میزان نمک موجود نقش مهمی در تشخیص کیفیت دارد.
همچنین، بستهبندی رب باید در ظروف و شرایط استاندارد انجام شود.
اگر همه این موارد رعایت شوند، محصول برای مصرفکننده قابل اعتماد خواهد بود.
نکته مهم این است که مصرفکنندگان ایرانی ناخودآگاه به صنعت کمی شک دارند و معتقدند که تولیدکنندگان به آنها کلک زده و جنس واقعی عرضه نمیکنند. بهعنوان مثال، در مورد ربهای صنعتی اغلب این تصور وجود دارد که بهجای گوجه، از سیبزمینی یا کدو استفاده میکنند یا رنگ رب واقعی نیست. همچنین، برخی معتقدند نمک موجود در ربها بیش از حد مجاز است و ربها استاندارد نیستند.
بهدلیل این نگرانیها که فقط در صنعت رب نیست، مردم اعتماد کافی ندارند. این موضوع ضعف سیستمهای نظارتی را نشان میدهد چون نتوانستهاند اعتماد مردم را جلب کنند.
همچنین نباید فراموش کنیم که حتی اگر رب خانگی بهترین گزینه باشد، زندگی شهری اجازه نمیدهد همه افراد بتوانند به راحتی رب خانگی تهیه کنند.